Ustawa o organizacji czasu pracy (Organisation and Working Time Act) z 1997 r. stanowi, że maksymalny średni tygodniowy wymiar czasu pracy dla wielu pracowników nie może przekraczać 48 godzin. Nie oznacza to, że tygodniowy wymiar czasu pracy nigdy nie może być większy niż 48 godzin, istotny jest średni czas pracy w tygodniu. Średni czas pracy można obliczać w jeden z podanych poniżej sposobów:
Przy obliczaniu 48 godzin nie uwzględnia się urlopu wypoczynkowego, zwolnienia lekarskiego ani urlopu macierzyńskiego/adopcyjnego/wychowawczego. Prawo określa też zasady dotyczące pracowników nocnych, minimalnych przerw podczas pracy i okresów odpoczynku. Są również specjalne postanowienia dotyczące pracy w niedzielę – patrz poniżej.
Postanowienia ustawy o organizacji czasu pracy z 1997 r. dotyczące wymiaru czasu pracy i okresów odpoczynku nie odnoszą się wszystkich zatrudnionych. Nie dotyczą one policji (Gardaí), Sił Obronnych, pracowników, którzy sami regulują swój czas pracy oraz członków rodzin pracujących w gospodarstwach rolnych lub prywatnych domach. Czas pracy młodocianych pracowników poniżej 18 roku życia reguluje ustawa o ochronie młodocianych pracowników (Protection of Young Persons (Employment) Act) z 1996 r.
Odrębne przepisy regulują czas pracy lekarzy w trakcie szkolenia (SI 494 z 2004 r.) oraz osób pracujących na morzu.
W stosunku do pracowników zatrudnionych w transporcie (SI 20 z 1998 r.) oraz w niektórych kategoriach cywilnych służb ochrony (SI 52 z 1998 r.) nie obowiązują obecnie przepisy dotyczące maksymalnego średniego tygodniowego czasu pracy i ustawowych okresów odpoczynku/przerw.
W przypadku wielu pracowników godziny pracy są szczegółowo określone,
na przykład, w umowie o pracy bądź regulacjach noszących nazwę ERO
(Regulacje dot. Zatrudnienia) czy REA (Zarejestrowane Umowy dot.
Zatrudnienia). Jeśli liczba godzin pracy nie jest zdefiniowana, zgodnie z Częścią
17 Ustawy, pracodawca musi powiadomić pracownika o godzinach rozpoczęcia
i zakończenia pracy co najmniej 24 godziny przed pierwszym dniem pracy lub w
pewien dzień każdego tygodnia, kiedy pracownik ma się stawić w pracy.
Pracodawca może tego dokonać wywieszając powiadomienie w widocznym miejscu w
dniu, w którym pracodawca jest w miejscu pracy. Jeśli wymaga się od
pracodawcy zjawienia się w pracy na dodatkowe godziny, 24 godziny wcześniej
należy umieścić ogłoszenie. Jednak w nieprzewidzianych sytuacjach takich
jak nagła choroba pracownika, pracodawca może poprosić pracownika o
zjawienie się w pracy informując go o tym wcześniej niż 24 godziny.
W przypadku świadczenia pracy w niedziele pracownik może uzgodnić z pracodawcą prawo do dodatkowego wynagrodzenia. Zgodnie z ustawą o organizacji czasu pracy, w przypadku braku uzgodnienia w sprawie wynagrodzenia pracownika pracodawca musi zapewnić mu w zamian za pracę w niedziele co najmniej jedną z poniższych form rekompensaty:
Co uważa się za odpowiednie zależy od wszystkich okoliczności. Jest to sprawa do negocjacji pomiędzy pracownikiem a pracodawcą oraz, w stosownych przypadkach, ze związkiem zawodowym. Pewne wskazówki można uzyskać kierując się, tam gdzie jest to możliwe, porozumieniem dotyczącym porównywalnych pracowników zatrudnionych w podobnym charakterze w innych miejscach pracy.
Komisja ds. stosunków pracowniczych (Labour Relations Commission) opublikowała kodeks praktyki dotyczący pracy w niedzielę w handlu detalicznym (pdf). Nowy Kodeks Praktyk dotyczący pracy wykonywanej w niedzielę przez pracowników objętych przepisami ERO powinien być przygotowany przez Komisję ds. Relacji w Pracy.
Praca w godzinach nadliczbowych to praca wykonywana poza normalnym czasem pracy. Pracodawcy w Irlandii nie są prawnie zobowiązani do wypłacania pracownikom wyższych stawek, np. podwójnych, za pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych. Pracownik musi jednak za pracę w godzinach nadliczbowych otrzymywać co najmniej swoją zwykłą stawkę godzinową. Niektóre sektory zatrudnienia zostały objęte przepisami ERO (Regulacje dot. Zatrudnienia) i REA (Zarejestrowane Umowy dot. Zatrudnienia) i mogą wiązać się z wyższymi opłatami za nadgodziny.
Zgodnie z rozporządzeniami z 2001 r. w sprawie organizacji czasu pracy (dokumentacja) (obowiązujący formularz i wyłączenia) (Organisation of Working Time (Records) (Prescribed Form and Exemptions) Regulations 2001), pracodawca zobowiązany jest do prowadzenia szczegółowej dokumentacji czasu pracy pracownika.
Skargi powinny być przedstawione zgodnie z zapisami Ustawy o Organizacji Czasu Pracy z 1997 roku korzystając z nowego, pojedynczego formularza skarg (pdf) i komentarza dot. procedur (pdf). Należy złożyć skargę w ciągu 6 miesięcy od daty zaistnienia dysputy. Jednakże limit czasu może zostać przedłużony do 12 miesięcy jeśli miał miejsce powód, dla którego nie było możliwe przedstawienie skargi w ciągu 6 miesięcy.
Dostępna jest ulotka
informacyjna na temat godzin pracy oraz Ustawy o Organizacji Czasu Pracy z roku
1997 (pdf). Dalsze informacje można uzyskać w Biurze Obsługi ds. Relacji
w Miejscu Pracy – poniżej należy zapoznać się z sekcją “Gdzie
składać prośbę”.
(formerly Information Services of the National Employment Rights Authority)
Department of Jobs, Enterprise and Innovation
O'Brien Road
Carlow
Ireland
Opening Hours: Mon. to Fri. 9.30am to 5pm
Tel: (059) 917 8990
Locall: 1890 80 80 90
Homepage: http://www.workplacerelations.ie/en/